

Θεωρείται ότι ο καρκίνος του πνεύμονα οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην έκθεση σε περιβαλλοντικούς παράγοντες, αν και, όπως συμβαίνει και με άλλους καρκίνους, η ευαισθησία στη νόσο μπορεί να μεταβληθεί ή να μετριαστεί από προστατευτικούς παράγοντες της γενετικής κατασκευής ή της δίαιτας ενός ατόμου. [1]
Το κάπνισμα τσιγάρων είναι αναμφίβολα ο κυριότερος αιτιολογικός παράγοντας. Θεωρείται υπεύθυνος για την πλειονότητα των περιστατικών καρκίνου του πνεύμονα στις Η.Π.Α. και σε άλλες χώρες όπου γίνεται ή γινόταν μεγάλη χρήση καπνού. Έχει εκτιμηθεί ότι η εισπνοή καπνού από το περιβάλλον, το λεγόμενο "παθητικό κάπνισμα", προκαλεί ετησίως 3.000 θανάτους από καρκίνο του πνεύμονα στις ΗΠΑ. [2]
Άλλοι παράγοντες που φαίνεται να συσχετίζονται με τον καρκίνο του πνεύμονα είναι: [1]
Συνήθως σε νόσους πρώιμου σταδίου δεν εμφανίζονται συμπτώματα, και η αρχική ένδειξη είναι ένα τυχαίο ακτινογραφικό εύρημα (π.χ. μιας ακτινογραφίας θώρακα που γίνεται σαν εξέταση ρουτίνας για κάποια άσχετη κατάσταση). Τα κλινικά χαρακτηριστικά του προχωρημένου καρκίνου του πνεύμονα συνήθως προκαλούνται από την τοπική ανάπτυξη του όγκου στον πνεύμονα και περιλαμβάνουν απόφραξη των βρόγχων (από ενδοβρογχική ανάπτυξη ή εξωτερική πίεση), διήθηση του μεσοθωρακίου (αύξηση του όγκου στο κεντρικό διαμέρισμα του θώρακα), μετάσταση μέσω των αιμοφόρων αγγείων και των λεμφαγγείων, και διαταραχές άλλων λειτουργιών του σώματος, ιδιαίτερα του ενδοκρινούς, μεταβολικού και νευρικού συστήματος (παρανεοπλασματικά σύνδρομα).
Τα βασικότερα συμπτώματα του καρκίνου του πνεύμονα είναι:
Η διαδικασία διάγνωσης του καρκίνου του πνεύμονα περιλαμβάνει μικροσκοπική εξέταση των κυττάρων του όγκου (κυτταρολογική και ιστολογική εξέταση). Τέτοιες εξετάσεις επιτρέπουν την κατάταξη του καρκίνου του πνεύμονα σε δύο μεγάλες κατηγορίες: μικροκυτταρικοί (SCLC) και μη μικροκυτταρικοί καρκίνοι του πνεύμονα (NSCLC). Παρά αυτή την κατάταξη, οι διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων μπορεί να είναι ασαφείς, και σε ποσοστό 10% έως 20% οι καρκίνοι του πνεύμονα έχουν χαρακτηριστικά και των δύο τύπων καρκίνου (μικτοί ιστολογικοί τύποι).
Τη διάγνωση ακολουθεί η διαδικασία της σταδιοποίησης κατά την οποία διερευνάται η έκταση της νόσου και ποιες δομές ή /και όργανα έχουν προσβληθεί. Στα πλαίσια της σταδιοποίησης γίνονται διάφορες εξετάσεις όπως αξονικές ή μαγνητικές τομογραφίες θώρακος, εγκεφάλου, κοιλίας (με ή χωρίς σκιαγραφικό), σπινθηρογράφημα οστών κ.ά. Το στάδιο της νόσου έχει προγνωστική αξία και καθορίζει μαζί με άλλους συνεκτιμώμενους παράγοντες τη θεραπευτική αντιμετώπιση.